بودند تا قطاري كه مي امد   رو ازش سرقت كنند  روز شنبه توي صف نانوايي از دوتا زنه كه

با صداي بلند  داشتند حرف ميزدند شنيدم سر چهار راه  ديروز صبح يه ماشين پرايد روي يه پوست موز

رفته  و چپ كردند و  بعد از چند بار معلق زدن  سرنشينهاي مردند  و پليس و آتش نشاني و

آمبولانس امده بوده و...  اما من هيچي  نديده بودم روز قبل و  حتا از مغازه دار سر كوچه مون كه تصادفي

اون اطراف ميشه وقتي   ميرم چيزي ازش بخرم  معمولا   ميگه  هم نگفتش و  بعدش هم از   حتا پسر

همسايه مون هم اصلا چيزي نگفتش در اين باره؟

من: خوب واقعا پوست موز ليز هستش و يه آدم بايد   اين پوست موز يا هر آشغال ديگه اي رو توي سطح

خيابون يا پياده رو نيندازه.

جوجو: كو   گوش   شنوا . حالا اين  كار خوبه كه  بعضي ها ميرند كنار خيابون و كنار ديوار يا يه ساختمان

خرابه  كار مشمئز كننده و بي تربيتي   يا خودشون يا بچه كوچيكشون مي كنه  يه ماه  پيش بود

كه يكي  شب  قشنگ پاييزي م رو   با اين كارش خراب كرد  طرف  خجالت نكشيده بود داشت    ايستاده

بود روي به ديوار   بدتر  از دور صداي آب شنيدم گفتم حتما اين ساختمان كناري باز مثل

هميشه شير آبش رو درست نبسته  يه كم رفتم جلوتر يارو رو ديدم اخه همش ۲۰۰متر اون طرفتر

داخل پارك يه سرويس بهداشتي هستش  كه هميشه تميزش مي كنند. اون وقت طرف اونجا 

من:  اينها  همه از سر بي تربيت بودند و نبود  يه برنامه همگاني آموزش  رفتار و آداب درست زندگي

شهر نشيني  هستش.

لحظه بعد از شروع رویا همه چیز یه کابوس وحشتناک میشه درست

مثل  هر صبح که از خواب پا میشم و روز اولش خوبه اما سریع این روز

به یه روز  تلخ و پر از تنهایی تبدیل میشه. هر روز تکرار دیروز  و هر روز

باز تکرار همون درد های دیروز بی هیچ امید بهبودی... هر شب ساعتها

طول میکشه که بخوام و تا ساعت ۱- ۲ و گاهی وقتها ۳ نصفه شب

خوابم نمی بره  همش تنهایی... توی خواب تا به حال یه رویای زیبا هم

ندیدم   همش کابوس و ترس و تنهایی و وحشت از اطراف. می خواهم

از این زندگی فرار کنم اما نمی تونم  انگار یه زجیره کلفت و سنگین

نامرئی من رو به این زندگی وصل کرده. هر روز بدتر از دیروز. البته دیگه

عادی شده و گلایه زیادی  ندارم . تنهایی در  وجود و زندگی من دیگه

 یه آشنای قدیمی شده . فکر کردم می تونم  یه راه فرار هست اما

نه باید واقع بین باشم و درست فکر کنم...

من:  الان داشتم از پارک کنار خونه مون رد میشدم   دم ورودی پارک   یه پسر و دختر رو

دیدم که روبروی هم  ایستادن . داشتم از کنارشون رد میشدم  و  توجه ای هم به اونها نداشتم

که یهو صدای پسره رو شنیدم که داشت با صدای بلند به دختره می گفت: تو لیاقتت همینه و

تو ارزش نداری.  نگاه هم رو به سمت اون برگردونم و  خیلی نزدیک به هم و صورت به

صورت  ایستاده بودند ، یهو دیدم که پسره  باز گفت: تو لیاقتت همینه و تف کرد روی

صورت دختره واقعا تف کرد  و من با چشم های خودم دیدم یه لحظه پیش خودم  فکر

کردم دختره از خودش حداقل به خاطر اون تفی که انداخت روی صورتش واکنشی نشون میده

اما دختره ایستاده بود ساکت و باز پسره  بهش می گفت لیاقته . من از کنارشون رد شدم و

رفتم و   یه دقیقه بعد که هم که برگشتم  دیدم هنوز  جفتشون اونجا ایستاده بودند...

جوجو: من اگه یکی بهم اینجوری برخورد بکنه حتا اگه کار اشتباهی هم کرده باشم  صد در

صد  جوابش رو میدم . واقعا که  روی صورت ادم تف کنند و تو  همین جوری وایستی  هیچ

کاری نکنی

من: واقعا، که واقعا که

.....

جوجو:  هفته اینده یاد آور اتفاق مهم   هستش...

نوشته شده در  جمعه هفدهم آبان 1387ساعت 10:48 

توسط حمیدرضا به کمک جوجو 

حمید مصدق

حالم خوب نبود  دکتر باز یه آمپول برام نوشت و زدم   خواب آور بودن یکی از عوارضش بودتا بعد از ظهر

خوابیدم و   بعد بیدار شدم و یه چند ساعت بعد دوباره خوابیدم. بیشتر روز خواب بودم.صبح روز  بعد

هم حالم زیاد خوب نبود. جمعه رفتم مراسم چهلم  زن عموم ( روحش شاد)...

کاخ چهل ستون

یه توضیح درباره عکس بالا:

وقتی این عکس رو خواستم بگیریم دادم یه پسره که داخل مسجد امام  میدان نقش جهان بود گرفت.

نور   باعث شد که سرم مشخص نشه و کلی هم سر این قضییه با طرف خندیدم و شوخی کردیم...

یه چند تا دیگه عکس اصفهان . میدان نقش جهان    و   سی و سه پل